Witam wszystkich!

No więc, dawno mnie tu nie było. To znaczy, bywałem czasem, lecz zwykle raczej biernie.

W gruncie rzeczy to wiele się u mnie zmieniło, i ja się zmieniłem także. Generalnie, to zmieniłem się bardzo.

Z dziennikowymi sprawami przeniosłem się na LiveJournal, miejsce do tego zresztą przeznaczone. Mój znakomity profil z niesamowicie ciekawymi wpisami jakich jeszcze nie widzieliście można znaleźć pod tym linkiem: [link] . Dużo o muzyce (strasznie obciachowo wyszło, bo jak dotąd 99% tamtejszych wypocin o muzyce to muzyka pochodząca z Japonii, choć z drugiej strony, to ci artyści są mało znani, a chęć dzielenia się to główny motywator do skrobania tam obszerniej o muzyczce), nieco o filmach (strasznie obciachowo wyszło, bo jak dotąd chyba ze 100% tamtejszych wypocin o fimach dotyczy animców, ale to też chyba niedługo się zmieni) troszę o grach (choć trzeba to zmienić i naskrobać coś więcej, ale genralnie - wspaniałych gier brak, nadrabiam klasyki z PSX-a obecnie), troszę o wszystkim. Choć ostatnio w związku z dużą ilością nauki czy to kompletnym leniem, rzadko tam pisałem.

Generalnie czuję, że entuzjastą w Japonii jestem nieco innym niż wcześniej, a zdecydowanie innym niż na początku.

To samo tyczy się japońskiej muzyki. Pozostaje ona moim zboczeniem tudzież przyzwyczajeniem, ale muzykę z Japonii mierzę tą samą miarą i tak samo krytycznie co muzykę zewsząd, bo to najzwyklejsza na świecie muzyka, ot co. Choć pewnie nie jestem tró i nie rozumiem dżej-roka. Bo jak nie wynosisz nad niebiosa, a co gorsza: krytykujesz! dżej-rocka, to można od razu założyć, że go nie rozumiesz bądź nie znasz. Dżej-rock jest absolutem, nie ma mowy, by się mylił. A znają go i rozumieją tylko wybrani przez kalafior z bułką tartą. Ci mają dostę p do kolejnego poziomu inności i alternatywności. Trudno nie krytykować, skoro na pierwsze spojrzenie widać muzykę po prostu cienką. W każdym razie, będąc całkowicie nieustę pliwym, w końcu odkryłem cąłkowicie inny świat współczesnej japońskiej muzyki, który moim zdaniem warto akurat brać pod uwagę, a o którym Wam się nie śniło, ha. Tym sposobem, teraz dopiero mogę poczuć się prawdziwie wybrany. Kalafior z bułką tartą się chowa.
Jak widać, stosunek do całego zjawiska japońskiej muzyki mam obecnie raczej krytyczny. Generalnie, mam nadzieję, że za to co napisałem nie stracę wielu cennych znajomych na naszej-klasie. Chciałbym tylko zaznaczyć, że są to jedynie małe, ogólne przemyślenia snute na podstawie obserwacji pewnego środowiska.
Tak w ogóle, to nie lubię prefiksu 'j-', jest taki... nadęty?

Generalnie - wybieram się na BalCon. Będzie to mój pierwszy konwent. Wszyscy wybierający się mają więc niespotykaną szansę spotkać się ze mną. Tak - ze mną, we własnej osobie: szał. Więc nie krę pujcie się zostawiać tu niecnych komentarzy, ewentualnie komunikować się ze mną w inny sposób, jeśli tylko wykazujecie chęć spotkania mnie na BalConie.

Generalnie wzięło mnie na SH. Idę sobie zaraz najprawdopodobniej zatopić się w świat Cichego Wzgórza - oto czeka na mnie pierwsza część serii (za którą dziękuję pięknie odpowiednim osobom), bo ta odsłona jeszcze przede mną (oprócz ' piątki' oczywiście, ale generalnie nie spodziewam się najnowszej grze w tych realiach wiele). Podejrzewam, że czekają mnie kolejne niezapomniane przeżycia. Od wczoraj do tego słucham sobie OSTów nieco, troszę uczę się grać na gitarce nawet 'Theme of Laura' (na intrze w 'dwójce' ). Generalnie Akira Yamaoka odwala naprawdę kawał dobrej roboty przy ścieżkach dźwiękowych do serii. Czymże byłoby przechadzanie się ciemnymi, klaustrofobicznie ciasnymi korytarzami, uliczkami spowitego w mgle tytułowego miasteczka, poznawaniem kolejnych rozdziałów historii, gdyby nie jego muzyka. Do tego sprawdza się ona znakomicie nawet nie mając na uwadzę gier. Nie sądzę, by w ogólnym rozrachunku 'jedynka' przebiła drugą część (oczekuję jednak, że zbliży się niezwykle blisko), lecz w kwestii oprawy muzycznej na pewno zaprezentuje się ciekawie.

Krótko, bardzo krótko jeszcze o sprawach książkowych, bo muszę nadmienić, że przeczytałem niedawno absolutnie znakomite 'Rok 1984' G. Orwella.

Generalnie tytuł dżurnala miał brzmieć 'Kalafior z bułką tartą, czyli o zmianach' czy jakoś tak, ale dA w tytułach chyba nie uznaje polskich znaków. Tak więc - wielki zawód, nudne 'Wakacje'. Ph.

No i to chyba tyle na ten wpis.

Do nastę pnego!

Błażej Monkiewicz